Na retagarda

2006-06-24T11:32:00.000-07:00

O verán chegou a Darbo

Era inevitable. A calor e mailas vacacións xa comezaron a traer caravanas de campistas incontrolados. Hoxe espertei coa melodía máis doce para os meus oídos: Camela a toda pastilla na radio dos campistas que están frente á miña casa. "Merda, o verán xa chegou a Darbo", pensei namentres me desperezaba. Tentei seguir durmindo, xúroo, mais ELES tiñan toda a discografía do grupo e eu reflexionei sobre a posibilidade de declararlles unha guerra de paseniño, ó máis puro estilo Amélie. E supuxen que non sería tan difícil entrar nunha das súas tendas (total, pasan o día na praia) e golpearlles onde máis lles doa. Imaxineime baleirando as caixas dos CDs de Camela e depaso quitándolle as pilas á radio ou cortando a electricidade. É un final xusto. Eu non quería espertar así. Agora mesmo vou busca-lo pasamontañas. Voilà!

2006-05-22T14:19:00.000-07:00

Mitch quere declararche o seu amor

Ayyyy... a miña vida nos últimos días é unha loucura, pero entre libro e libro sempre queda un ratiño para atopar cousas marabillosas pola rede (ou para que chas manden por mail) Si, si, refírome a cousas que crean afición pola imaxe. Como mostra, un botón. Velaquí tendes un vídeo cunha consistencia de contido brutal, uns efectos incribles e, sobre todo, unha magnífica interpretación do polifacético Mitch Buchanan (é tan fácil este apelido comparado co real!). Agardo que o disfrutedes tanto como o fixen eu

(...)

Gracias pola axuda, Cabaleiro Sentai! Velaquí tendes o vídeo

Post-vídeo: Retomando a tradición sentaiesca dos "postposts", gustaríame introducir tres temas que creo que poden dar orixe a un debate moi interesante sobre esta peza artística.
1. ¿Que pintan os dous anxos no vídeo?, ¿acaso son eles o amor?
2. ¿Por que morde ese peixe tan grande ao final?, ¿é a emoción que o embarga?
3. ¿Por que vai de pé en riba dunha moto na que a roda non se move nin un centímetro?
Propoño facer unha competición a ver quen atopa máis cuestións interesantes. Está claro que o vídeo dá moito de si. Dentro duns días votarémo-la mellor idea, que recibirá un premio. Así que a esprimi-locerebro!!

2006-05-10T14:13:00.000-07:00

Pequena nota aclaratoria

Para todos aqueles que, igual que o benquerido Cabaleiro Sentai, estades perdidos coas fotos do meu anterior post, velaquí teño a explicación. O caso é que tiña que colgar algunhas fotos do noso proxecto "Espantallos de bata branca" (o título non é o mellor do traballo) e debía facelo no blog colectivo que fixemos para o proxecto. Pero, ¡ai torpe de min! cando entrei en blogger introducín o meu nome de usuario e mailo password do meu propio blog e non me decatei do erro ata que estaba a colgar a terceira ou cuarta foto. En fin, ¿ata que límite pode chegar o despiste humano? Eu creo que o supero e o multiplico por cinco :)
Por certo, non vos esquezo. En canto atope un oco, vos contarei algunha cousiña interesante, desas que apenas acontecen en períodos pre-exames como este no que nos atopamos.

2006-05-10T09:15:00.000-07:00

Máis fotiños!

Velaquí as fotos da poda, as fabas, a ortiga e mailo orégano.

Non son ninhunha marabilla pero creo que serven.

Bicos,

Nati

2006-05-04T14:15:00.000-07:00

Ladywave: rosa por doquier

Luns pola mañá. É festivo. O vento bate morniño nas nosas faces, coma se quixese arrouparnos no seu berce de aire cálido que adormece. Un bocata de queixo e un Nestea de limón. Un panorama así non se presta a moitas conversas, pero Ladywave é desas persoas que non pode estar moito tempo calada sen sentir como se lle secan os beizos. "Falar é unha estratexia de supervivencia. Non podería vivir sen falar". É agradable escoitala. Fala castelán cun inconfundible acento catalán, mais hai algo raro na forma en que articula as verbas. Un seseo que outrora fora inconsciente e tornou nun leve silbido, case sen querer. Fala e fala mexicano. Nós deixamos que prolongue o seu monólogo de sabor sureño namentres nos embelesa o exótico da súa entoación. Non fan falla máis ca dúas palabras para cruza-lo océano e unha frase para non vir de volta xamais. Ladywave é cool. A mellor forma de pasar un luns pola mañá. Festivo.

Para deleite.

2006-05-02T15:49:00.000-07:00

De volta de todo, de volta de nada

Life is good and good for you in New York

É curioso como a cidade atrae á cidade. Ás veces, a meirande parte das veces, penso que o meu é a tranquilidade, a paz, a vila, a praia. E, de súpeto, ¡pum! Barcelona trae unhas cóxegas no pescozo. Teño unhas ganas tolas de moverme, de estar ó pé do cañón, de non perder nin unha pinga do que está a pasar. O mundo vai moi rápido. Demasiado rápido como para non aproveitalo.

2006-05-01T13:48:00.000-07:00

Brindo por unha viaxe de lembranzas

Un voo inesperadamente tranquilo. Un reencontro soleado. Un paseo polo Gótico un sábado pola tarde. Logo ao Rabal. Un zume de froitas fresquiño. Un pisazo en Lesseps. Unha charla interminable. Unhas ganas tremendas de ser franca. Un novo reencontro. Unha alegría inmensa. Un serbio. Un galego. Unha barcelonesa. Un barcelonés. Un alemán. Unha festa. Licor café do Ourense. Un recordo. Morriña salzburguesa. Unha saída. Música cubana. O Che. Un mareo. Unha risa. Unha lembranza. De novo, a morriña. Un acento familiar. Un idioma familiar. Unha nova charla ata as 6. Un madrugón. Unha despedida. Unha conversa en pixama. África. Unha ducha. Un paseo pola Sagrada Familia. Unha visita ao Passeig de Gràcia. De novo no Gótico. Un té de rosa chino en "La Tetería". Un sabor doce. Máis lembranzas. Unha conversa. De Barcelona a Estambuel en dúas palabras. Un sorriso. Un novo piso. Marc. Lembranzas. Un francés. Moitos franceses. Unha brasileira. Unha nova festa. Pastel de queixo fresco e amorodo. A socialización non inspirada. Un almorzo na Barceloneta. Unha visita ao Monasteri de Montserrat. De novo na cidade. Un bocata. Un ordenador. Pensamentos caóticos. Sensacións a flor de pel en Barcelona.

2006-04-28T03:44:00.000-07:00

Ós australopithecus tamén lles gusta o calcio

"Se queres crecer tes que beber leite". Ese é o lema tradicional que os publicistas empregaron ó longo do seu reinado coma creadores de ilusións para facer crer a moitos pais que dando leite ós seus fillos estes ían ser máis altos, máis fortes e, xa postos, máis guapos (que por pedir non sexa). O caso é que co descubrimento de que as algas e outros produtos posúen moito máis calcio có leite, ós pobre publicistas non lles quedou máis remedio que buscar unha nova estratexia. ¿E por que non poñer a un australopithecus falando das súas experiencias como consumdor do líquido branco? Ás veces pregúntome se unha idea así nace froito de continuos meetings entre homes de crevata que se quedan ata as tantas traballando e encargan comida china (son consciente de que é un perfil moi holliwoodiense). Ou, pola contra, moitas destas iniciativas nacen, para ser claros, da marihuana... ¿quen sabe? Agora dáseme por imaxinar unha desas reunións con moitos homes de crevata e unha fumareda que o envolve todo. Pensade por un momento na escea:
- ¡eh, rapaces, xa o teño!
- ¿que, de que falas?
- A campaña... xa sei o que podemos facer. ¿Por que non amosamos a un australopithecus no mundo actual falando do bo que está o leite?
- Si, si, paréceme ben, pero pasa o porro, que nunca compartes
¡E, colorín colorado, vaia páxina tan creativa demos montado!

2006-04-25T10:08:00.000-07:00

Mamma mía!

Este Tom Hanks non para... Cando o "Código Da Vinci" aínda non se estreou en medio mundo, a el vai e dálle por poñerse a prepara-la versión cinematográfica do musical Mamma Mía! ¿Será por que se aburre? O certo é que a noticia deixoume consternada, en especial porque vai acompañada deste espectacular (e currado) collage. Din que Hanks é camaleónico, que ningún outro actor podería interpretar Forrest Gump e que só el podería sacrificar vinte quilos para facer de náufrago. Non sei. A verdade é que non o vexo con patillas, camisa de volante con brillos e melenas con flequillo. Menuda papeleta. Ademais, din que xa falou con Nicole Kidman e Antonio Banderas para que sexan os seus compañeiros de reparto. E eu pregúntome, ¿será Banderas o rubio? Iso haberá que velo!

PD. Esta é unha idea moi boa para o collage do proxecto de creación. Vese que dominan o Photoshop!
PD2. ¿Que significa a man sombreada que aparece á dereita da imaxe? ;)

2006-04-24T15:56:00.000-07:00

¿Existe a galleta perfecta?

¿Aburrido na casa agardando a que alguén te chame para quedar? Olvídate. Xa tes plan. A Sociedade de Apreciación da Galleta invítate á súa convención tri-anual (aínda non conseguín descifra-lo significado desta palabra) na que se tratarán diferentes cuestións, coma o futuro da calidade das galletas e a entrada no mercado de novas tipoloxías galleteiras border-line. Só precisas unha tenda, dúas latas de John Smiths, un mac amarelo enorme, un traxe de radiación (precisamente merquei un a semana pasada. Hai que ver que oportuna!), dous paquetes de fariña e, por suposto, ¡moitas galletas! Eu, sen dúbida, asistirei, e xa pensei no que quero levar, ademais do traxe de radiación: dous paquetes de Campurrianas que de seguro que triunfan. Vémonos en Frank's Forest!

PD. A Sociedade de Apreciación da Galleta advirte seriamente de que a calidade das galletas está a descender drasticamente. ¡OLLO!

2006-04-22T10:04:00.000-07:00

As aventuras de Pocoyo

Pocoyo is a vibrant new preschool animated series about the adventures of Pocoyo, an inquisitive and fun-loving little boy. Pocoyo captures the imagination and stimulates children to watch, listen and interact promoting creativity, self-awareness and self-confidence by learning through laughter

Mrs jones, ¡grazas pola túa benvida! E sobre todo moitas grazas por recomendarme este magnífico sitio sen o que endexamais descubriría a Pocoyo, un curioso personaxe para nenos que ven presentado nunha web chulísima ¡Ayyy, quen tivera tres anos!

2006-04-22T07:27:00.000-07:00

Tamén os hai encantadores

Quería evitalo a toda costa. Prometínme a min mesma que non o faría, pero ás veces a vida bríndache a oportunidade de coñecer xente tan interesante que tes que falar deles no teu blog. E iso que eu pretendía que non fose persoal. Pero Sola estropeouno. Co seu encanto, a súa mirada de neno e o seu sorriso de enrugas. De eses que fan que un home trascenda de "guapo" para pasar á categoría suprema de "atractivo madurito". El traballa como xornalista especializado en asuntos económicos. Soa moi aburrido, pero é desas persoas que consegue que o exceso de liquidez das empresas enerxéticas na actualidade semelle o tema máis apaixoante do mundo. Encandila ata a unha pedra. Ás sete en punto estaba citada con el, na redacción da Voz en Vigo. Cunha puntualidade inusual en min cheguei ás sete e dez. El invitoume a garda-lo coche no garaxe do edificio e eu agradecinllo, consciente de que atopar un sitio onde aparcar a esas horas na cidade do caos é unha tarefa farto complicada, por non dicir imposíbel. Agardou por min na entrada. Saquei apresurada a libreta e mailo boli do bolso. Conforme me aproximaba a el algo me dicía que a miña intuición fallara. Confiaba en atopar un barrigón, canas, gafas (aínda non sei moi ben por que) e mala leche. Pero a vida ás veces xógache a mala pasada de pórche diante un tío súper atractivo, de cara amábel, pose relaxada, seguro de si mesmo e, iso si, un pouco baixiño. Encantador. Si, de certo que é unha mala pasada para unha persoa que, coma min, padace un grave déficit de atención e tende a imaxinarse como será a vida máis aló do traballo dese ser tan extraordinario.
Subimos as escaleiras e entramos na redacción. No camiño cruzámonos con tres homes e todos saudaron a Sola cun sorriso apresurado. El devolveulles o saúdo cunha alegría nada común e con voz de campión olímpico recén coroado espetoulles un resoante "ola, ¿que tal?". Chapeau!. Xa o dicía Daniel Goleman, non hai como ser un xenio nisto da Intelixencia Emocional.
"... Logo, ¿canto tempo levas traballando aquí?"
"Pois na Voz levo once anos. Xa me queima o cú"
Teño que recoñecer que, ó principio, un comentario tan irreverente deixoume desconcertada. Pero axiña puiden aprecia-lo acertado das súas verbas. Once anos traballando no mesmo xornal é razón dabondo para que che queime o cú. Mmmm... probablemente eu diría cousas moito peores de levar once anos na mesma situación.
Sola invitoume a entrar nunha sala de xuntanzas, chea de fotos de personaxes famosos que sorrían. Mentres agardaba por el, a porta ficou entreaberta e puiden botar unha ollada rápida e lonxana ás mesas dos redactores. Papeis por tódalas esquinas. Á era da informatización aínda lle queda moito por percorrer en Galicia. Pero o que máis me chamou a atención foi o teito. É ese tipo de teitos no que os paneis da luz están incrustados entre as planchas cadradas, exactamente igual ós da redacción do Washington Post nos anos 60, segundo unha das fotografías publicadas en Una historia personal, de Kataharine Graham.
E así me atopou Sola cando voltou, entre pensamentos de plafón e lembranzas do cardado da Graham. Aí comezou a conversa, unha marabillosa hora na que falamos de adquisicións, OPAs hostís, o sector da enerxía, Lakshmi Mittal e Cangas. Todo cabe nunha hora de diálogo esclarecedor. E é que aínda que pareza mentira, xornalistas encantadores habelos, hainos.

2006-04-16T20:33:00.000-07:00

Un bo comezo

Xa sei, xa sei. Este blog chega tarde, mal e arrastro. Mais ese non é motivo para que o apartedes dos vosos caixóns de sastre de "favoritos". Todo o contrario, invítovos a que rompades un anaquiño de papel (¿e que demo é iso? -dirá máis de un) e, cun lápiz ben afilado, anotedes esta direción para que, calquera día, mentres remoxedes no bolso en busca do cupón da ONCE que non vos tocou, atopedes o camiño que vos leva ó meu mundo. Non é por poñerme melancólica, pero non vos imaxinades a ilusión que me faría que alomenos unha das vosas cookies ficase comigo, aquí, no meu pequeno espazo de soños, alegrías, medos e ilusións que dende hoxe comparto convosco. Agárdovos.